دلم شکستی و جانم هنوز چشم به راهت

شبی سیاهم و در آرزوی طلعت ماهت

 در انتظار تو چشمم سپید گشت و غمی نیست

اگر قبول تو افتد فدای چشم سیاهت

زگرد راه برون آ که پیر دست به دیوار

به اشک و آه یتیمان دویده بر سر راهت

بیا که جز تو سزوار این کلاه و کمر نیست

تویی که سود کمربند کهکشان به کلاهت

جمال چون تو به چشم و نگاه پاک توان دید

به روی چون منی الحق دریغ چشم و نگاهت

برو به کنج خراباتت ای ندیم گدایان

تو بختت آن نه که راهی بود به خلوت شاهت

در انتظار تو می میرم و در این دم آخر

دلم خوش است که دیدم به خواب گاه به گاهت

اگر به باغ تو گل بر دمید و من به دل خاک

اجازتی که سری بر کنم به جای گیاهت

تنور سینه ما را ای آسمان به حذر باش

که روی ماه سیه می کند به دوده آهت

کنون که می دمد از مغرب آفتاب نیابت

چه کوههای سلاطین که می شود پر کاهت

تویی که پشت و پناه جهادیان خدایی

که سرجهاد تویی و خداست پشت و پناهت

خدا وبال جوانی نهد به گردن پیری

تو شهریار خمیدی به زیر بار گناهت

       شهریار

دلم شکستی و جانم هنوز چشم به راهت

شبی سیاهم و در آرزوی طلعت ماهت

 در انتظار تو چشمم سپید گشت و غمی نیست

اگر قبول تو افتد فدای چشم سیاهت

زگرد راه برون آ که پیر دست به دیوار

به اشک و آه یتیمان دویده بر سر راهت

بیا که جز تو سزوار این کلاه و کمر نیست

تویی که سود کمربند کهکشان به کلاهت

جمال چون تو به چشم و نگاه پاک توان دید

به روی چون منی الحق دریغ چشم و نگاهت

برو به کنج خراباتت ای ندیم گدایان

تو بختت آن نه که راهی بود به خلوت شاهت

در انتظار تو می میرم و در این دم آخر

دلم خوش است که دیدم به خواب گاه به گاهت

اگر به باغ تو گل بر دمید و من به دل خاک

اجازتی که سری بر کنم به جای گیاهت

تنور سینه ما را ای آسمان به حذر باش

که روی ماه سیه می کند به دوده آهت

کنون که می دمد از مغرب آفتاب نیابت

چه کوههای سلاطین که می شود پر کاهت

تویی که پشت و پناه جهادیان خدایی

که سرجهاد تویی و خداست پشت و پناهت

خدا وبال جوانی نهد به گردن پیری

تو شهریار خمیدی به زیر بار گناهت

                                               شهریار

مهرمن تا چند پس پرده نهان خواهي بود !

روز عشاق شد از هجر، سيه چون مويت

به تمناي وصال تو ، دلم خوش باشد

واي اگر طي شود عمر و نبينم رويت

اي اميد دل ما، آه كه در ظلمت غم

جان سپرديم و نديديم رخ دلجويت

تشنگانيم به ديدار تو در وادي عشق

چه شود گر كه بنوشيم نمي از جويت

گرچه خود اي گل پنهان ، زنظر پنهاني

خرم و تازه بود باغ حيات از بويت

آخر اي نور خدا ، از افق غيب برآي

كه بود چشم اميد همه دلها سويت

از پي حشر عبث رنج برد اسرافيل

تو بيا تا كه قيامت كني از بازويت

يك اشارت كن و از خاك ، بنِ كفر برآر

اي كه پيوسته به نيروي خدا بازويت

                                               محمد حسين بهجتي

طلوع مي كند آن آفتاب پنهاني

 زسمت مشرق جغرافياي عرفاني

دوباره پلك دلم مي پرد،نشانه‌ي چيست ؟

شنيده ام كه مي‌آيد كسي به مهماني

كسي كه سبزتر از هزار بار بهار

كسي ، شگفت ، آنچنان كه مي داني

كسي كه نقطه ي آغار هر چه پرواز است

تويي كه در سفر عشق، خط پاياني

تويي بهانه‌ي آن ابرها كه مي گريند

بيا كه صاف شود اين هواي باراني

تويي از حوالي اقليم هر كجا آباد

بيا كه مي‌رود اين شهر رو به ويراني

كنار نام تو لنگر گرفت كشتي عشق

بيا كه نام تو آرامشي است طولاني

                                            قيصر امين‌پور

به تمناي طلوع تو جهان چشم به راه

به اميد قد‌مت كون و مكان چشم به راه

‌به تماشاي توام نور دل هستي‌، هست

آسمان كاهكشان،كاهكشان چشم به راه

رخ زيباي تو را ياسمن ،آيينه به دست

قد رعناي تو را سرو جوان چشم به راه

در شبستان شهود، اشك‌ فشان دوخته اند

همه شب تا به سحر، خلوتيان چشم به راه

ديدمش فرشي از ابريشم خون مي‌گسترد

در سراپرده‌ي چشمان خود آن چشم به راه

آفتابا دمي از ابر برون آ،كه بود

بي تو منظومه ي امكان‌ ،نگران چشم به راه

صبحي دگر مي‌آيد اي شب‌زنده‌داران

از قله‌هاي پرغبار روزگاران

از بيكران سبز اقيانوس غيبت

مي‌آيد او تا ساحل چشم انتظاران

آيد به گوش از آسمان اين است مهدي !

خيزد خروش از تشنگان اين است باران !

با تيغ آتش مي درد آن وارث نور

در انتهاي شب گلوي نابكاران

از بيشه‌زاران عطرهاي تازه آيد

چون سرخ گل بر اسب رهوار بهاران

آهنگ ميدان تا كند او باز ماند

در گرد راهش مركب چابك‌سواران

آيينه‌ي آيين حق ، اي صبح موعود !

ماييم سيماي تو را آيينه‌داران

ديگر قرار بي تو ماندن نيست در دل

كي مي‌شود روشن به رويت چشم ياران ؟

                                                سيد حسن حسيني