مهرمن تا چند پس پرده نهان خواهي بود !

روز عشاق شد از هجر، سيه چون مويت

به تمناي وصال تو ، دلم خوش باشد

واي اگر طي شود عمر و نبينم رويت

اي اميد دل ما، آه كه در ظلمت غم

جان سپرديم و نديديم رخ دلجويت

تشنگانيم به ديدار تو در وادي عشق

چه شود گر كه بنوشيم نمي از جويت

گرچه خود اي گل پنهان ، زنظر پنهاني

خرم و تازه بود باغ حيات از بويت

آخر اي نور خدا ، از افق غيب برآي

كه بود چشم اميد همه دلها سويت

از پي حشر عبث رنج برد اسرافيل

تو بيا تا كه قيامت كني از بازويت

يك اشارت كن و از خاك ، بنِ كفر برآر

اي كه پيوسته به نيروي خدا بازويت

                                               محمد حسين بهجتي

طلوع مي كند آن آفتاب پنهاني

 زسمت مشرق جغرافياي عرفاني

دوباره پلك دلم مي پرد،نشانه‌ي چيست ؟

شنيده ام كه مي‌آيد كسي به مهماني

كسي كه سبزتر از هزار بار بهار

كسي ، شگفت ، آنچنان كه مي داني

كسي كه نقطه ي آغار هر چه پرواز است

تويي كه در سفر عشق، خط پاياني

تويي بهانه‌ي آن ابرها كه مي گريند

بيا كه صاف شود اين هواي باراني

تويي از حوالي اقليم هر كجا آباد

بيا كه مي‌رود اين شهر رو به ويراني

كنار نام تو لنگر گرفت كشتي عشق

بيا كه نام تو آرامشي است طولاني

                                            قيصر امين‌پور

به تمناي طلوع تو جهان چشم به راه

به اميد قد‌مت كون و مكان چشم به راه

‌به تماشاي توام نور دل هستي‌، هست

آسمان كاهكشان،كاهكشان چشم به راه

رخ زيباي تو را ياسمن ،آيينه به دست

قد رعناي تو را سرو جوان چشم به راه

در شبستان شهود، اشك‌ فشان دوخته اند

همه شب تا به سحر، خلوتيان چشم به راه

ديدمش فرشي از ابريشم خون مي‌گسترد

در سراپرده‌ي چشمان خود آن چشم به راه

آفتابا دمي از ابر برون آ،كه بود

بي تو منظومه ي امكان‌ ،نگران چشم به راه

صبحي دگر مي‌آيد اي شب‌زنده‌داران

از قله‌هاي پرغبار روزگاران

از بيكران سبز اقيانوس غيبت

مي‌آيد او تا ساحل چشم انتظاران

آيد به گوش از آسمان اين است مهدي !

خيزد خروش از تشنگان اين است باران !

با تيغ آتش مي درد آن وارث نور

در انتهاي شب گلوي نابكاران

از بيشه‌زاران عطرهاي تازه آيد

چون سرخ گل بر اسب رهوار بهاران

آهنگ ميدان تا كند او باز ماند

در گرد راهش مركب چابك‌سواران

آيينه‌ي آيين حق ، اي صبح موعود !

ماييم سيماي تو را آيينه‌داران

ديگر قرار بي تو ماندن نيست در دل

كي مي‌شود روشن به رويت چشم ياران ؟

                                                سيد حسن حسيني

دست تو باز مي‌كند پنجره‌هاي بسته را

هم تو سلام مي كني رهگذران خسته را

دوباره پاك كردم وبه روي رف گذاشتم

آينه ي قديمي غبار غم نشسته را

پنجره بي قرار تو ، كوچه در انتظار تو

تا كه كند نثار تو ، لاله ي دسته دسته را

شب به سحر رسانده ام ، ديده به ره نشانده ام

گوش به زنگ مانده‌ام، جمعه هاي عهد بسته را

اين دل صاف ، كم كمك ، شده‌ست سطحي از ترك

آه ! شكسته‌تر مخواه ، آينه ‌ي شكسته را

                                                     سهيل محمودي

از مشهد خون بانگ اذان مي آيد

سردار گل از خوان خزان مي‌آيد

از دشنه‌ي ملحدان پنهان در شب

سيلابه ي خون ز هر خزان مي آيد

فرياد بلند اختران عاشق

از ناي فراخ آسمان مي آيد

پيري كه دلش آينه‌ي بينايي است

با جاذبه ي عشق ، جوان مي آيد

ياري كه زبان آفرينش داند

از وادي بي‌حد وگمان مي آيد

اي منتظرانِ خسته ي شهر حصار

آن مرد هميشه قهرمان مي‌‌‌‌‌آيد

از راه مه‌آلود افق ، منجي خاك

با اسب ستاره ي دمان مي آيد

بر بام فلق منادي بيداري

گويد كه امير عاشقان مي آيد

اي شب زدگان خفته، بيدار شويد

خورشيد دل از مشرق جان مي‌آيد

در گلشن شعله ، سربداران شهيد

گفتند كه صاحب الزمان مي آيد

                                     نصرالله مرداني

 گر قسمتم شود كه تماشا كنم تو را

اي نور ديده ، جان ودل اهدا كنم تو را

اين ديده نيست قابل ديدار روي تو

چشمي دگر بده ، كه تماشا كنم تو را

تو در ميا ن جمعي و من غرق حيرتم

كاندر كجا برايم و پيدا كنم تو را

هر صبح جمعه ، ندبه كنان در دعاي صبح

از كردگار خويش ، تمنا كنم تو را

يابن الحسن ، اگر چه نهاني زچشم من

در عالم خيال هويدا كنم تو را

همچون مويدم به تكاپو ، مگر دلي

اي آفتاب گمشده ، پيدا كنم تو را

                                          سيدرضا مويد

تمام خاك را گشتم به دنبال صداي تو

ببين باقي است روي لحظه‌هايم جاي پاي تو

اگر كافر اگر مومن ، به دنبال تو مي‌گردم

چرا دست از سر من برنمي دارد هواي تو

دليل خلقت آدم ، نخواهي رفت از يادم

خدا هم در دل من پر نخواهد كرد جاي پاي تو

صدايم از تو خواهد بود اگر برگردي اي موعود

پر از داغ شقايق هاست، آوازم براي تو

تو را من با تمام انتظارم جستجو كردم

كدامين جاده امشب مي گذارد سر به پاي تو

نشان خانه‌ات را از هزاران شهر پرسيدم

مگر آن سو تراست از اين تمدن ، روستاي تو

                                                         يوسفعلي ميرشكاك

آه مي‌كشم تو را با تمام انتظار

پر شكوفه كن مرا ، اي كرامت بهار

در رهت به انتظار صف به صف نشسته‌اند

كارواني از شهيد كارواني از بهار

اي بهار مهربان در مسير كاروان

گل بپاش وگل بپاش ، گل بكار وگل بكار

بر سرم نمي كشي دست مهر اگر ، مكش

تشنه‌ي محبتند ، لاله هاي داغدار

مي رسد بهار ومن بي شكوفه ام هنوز

آفتاب من بتاب ، مهربان من ببار

نظر ز راه نگيرم مگر كه بازآيي

دوباره پنجره ها را به صبح بگشايي

تمام شب به هواي طلوع تو خواندم

كه آفتاب مني آبروي فردايي

تو رمز فتح بهاري كلام باراني

تو آسمان نجيبي ، بلند بالايي

چه مي شود شبي اي نجابت شرقي

دمي برآيي وواين ديده را بيارايي

هجوم عاصي طوفان به فصل غيبت تو

چه سروها كه شكست وچه ريخت گل

                                                 مصطفي عليپور