مهرمن تا چند پس پرده نهان خواهي بود !

روز عشاق شد از هجر، سيه چون مويت

به تمناي وصال تو ، دلم خوش باشد

واي اگر طي شود عمر و نبينم رويت

اي اميد دل ما، آه كه در ظلمت غم

جان سپرديم و نديديم رخ دلجويت

تشنگانيم به ديدار تو در وادي عشق

چه شود گر كه بنوشيم نمي از جويت

گرچه خود اي گل پنهان ، زنظر پنهاني

خرم و تازه بود باغ حيات از بويت

آخر اي نور خدا ، از افق غيب برآي

كه بود چشم اميد همه دلها سويت

از پي حشر عبث رنج برد اسرافيل

تو بيا تا كه قيامت كني از بازويت

يك اشارت كن و از خاك ، بنِ كفر برآر

اي كه پيوسته به نيروي خدا بازويت

                                               محمد حسين بهجتي